به نام خدا . بوی پاییز میاد... فصل عاشقی . به خاطر همه عاشقانه های به یادگار مونده از فصل زرد، دوباره مینویسم کنج این متروکه... دور از هر هیاهو! . تمام نوشته شده در چهارشنبه بیست و نهم شهریور ۱۳۹۶ساعت 15:41 توسط گل انار|

از آدم هایی که در بزنگاه ها سکوت می کنند و آن زمان که می بایست خاموش باشند، گزافه میگویند، متنفرم! چرا که مرا از مسیری که هدفم بود گمراه کردند نقطه . . پ ن: یلدایی که خوش گذشت... پن2: حالم خوب است... و وقتی که حالم خوب باشد، پریشان بسیار می گویم. نوشته شده در جمعه یکم دی ۱۳۹۶ساعت 1:51 توسط گل انار|

گاهی دلمان از کسی می شکند اما خوب میدانیم که او مقصر نیست... و این... یعنی همین واقف بودن به تقصیر خود، بیشتر حالمان را بهم می ریزد. . . حس آدمی را دارم که با سردرگمی دائمی خویش روزگار می گذراند و ناتوان و خسته از یافتن راهی برای فرار از این موقعیت گنگ، ایمان و امیدش به بهبودی تحلیل می رود. آدمی که بی خبر از هدف خویش باشد چگونه به جستجوی راه بگردد؟؟ مگر اصلا مقصدی مد نظرش هست که راهی بیابد؟ بغضم باز می ترکد... اما از این گریه های مستمر هم خسته ام چرا که با تسکین موضعی درد و آرام کردنی لحظه ای، مرا غافل از ریشه بیماری ای می کند که چون سرطان همه روح و روانم را فرا میگیرد و من تنها با مسکن گریه آن را فراموش میکنم. شیوه مضحکی است با مسکن به جنگ سرطان رفتن! فکر و روانم مدت هاست که بیمار شده... خوب میدانم... اما همیشه درمانش را به تعویق انداختم و حال تنها خود میدانم که تا چه حد بیمارم. یک به یک بهانه های بی مورد آوردم که فلان کار آرامم می کند و فلان چیز زندگی ام را تغییر می دهد... یک به یک همه آن کار ها آمد و رفت و من هنوز آرامش خویش را نیافته ام دیگر حتی بهانه ای هم نمانده تا بدان دل خوش کنم! میدانم... خوب میدانم که این #ناامید_نوشت ها کاری از پیش نمی برد که هیچ... باری هم به دوش می اندازد. اما چه کنم؟ عاقلانه ترین راه خالی کردن حجم ناراحتی ام را در همین تازیانه زدن به دکمه های این صفح